المفيد فى ( المقنعه ) : قال : قال عليه السلام : « ويل لهولاء الذين يتمّون الصلاه به عرفات اما يخافون اللَّه فقيل له فهو سفر ؟ فقال عليه السلام و اىّ سفر اشدّ منه » . و قابل توجه اينكه نصّ حديث اين است كه « اىّ سفر اشدّ منه » و « اشدّ » اسم تفصيل است يعنى حتماً بايد قصر صلاه در مسافرت‌هاى داراى شدّت و مشقّت زياد صورت گيرد و نه هر مسافرتى و نتيجه اينكه اين روايات چون موافق با آيه قصر مىباشند قطعاً مورد پذيرش هستند . بالاخره اينكه در روايات هر جا ذكر « قصر صلاه » شده ، قطعاً مراد از آن بايد قصر صلاه در حالت خوف باشد . اگر در حديثى قصر صلاه در غير حالت خوف وارد شده است ، آن حديث را به قرآن كريم عرضه مىكنيم و در نتيجه مقبول نخواهد بود . و بالاخره اينكه حتى يك نص حديثى نداريم كه قيد عدم خوف را براى عموميت قصر صلاه در سفر مطرح كرده باشد و به فرض نبودن قيد خوف در روايات ، دليل عدمش نيست بلكه روايات با توجه به آيه قصر ، حمل و توجيه به حالت وجود خوف مىگردند و مىتوان گفت كه حتى اگر به فرض در روايات ، قصر صلاه در مطلق سفر ذكر شده باشد ، چون در آيه قصر ، قصر صلاه در انحصار و اختصاص حالت وجود خوف است ، پس مطلق را حمل بر مقيد و در نتيجه مراد از قصر صلاه در روايات ، قصر در حالت وجود خوف است و بالاخره اينكه روايات ناظر به آيه شريفه قصر بوده و در نتيجه مراد از قصر صلاه در روايات ، قصر در سفر داراى خوف بوده است . و بالاخره اينكه روايات خود بر 3 دسته مىباشند : 1 - روايات 4 فرسخ 2 - روايات مسيره يوم 3 - روايات مشقت « اىّ سفر اشدّ منه » و اين 3 دسته با هم اختلاف دارند مگر آنكه دسته اول ، دوم را حمل بر دسته سوم كنيم كه مشقتى در كار باشد در اين صورت با توجه به آيه قصر ، قصر در حالت خوف